Zuur-base evenwicht

284alka-greens5Verzuring, een verstoring van het zuur-base evenwicht

Voor het goed functioneren van diverse functies in het lichaam is het van belang om de zuurgraad van het bloed binnen zeer nauwe grenzen te houden. De zuurgraad, weergegeven in pH, van het bloed is afhankelijk van de hoeveelheid basische en zure stoffen opgelost in het bloed, vandaar de term zuur-base evenwicht. De normale grenzen bij de mens voor de pH van het bloed liggen tussen de 7,35 en 7,45. Het bloed is dus licht alkalisch.

Ons leven en onze gezondheid zijn gebaseerd op de instandhouding van ons inwendige milieu, waarbij het handhaven van het zuur-base evenwicht een topprioriteit heeft. Zo wordt wanneer het bloed te zuur is, calcium aan de botten onttrokken om het bloed te alkaliseren. Zelfs het ademhalingscentrum in de hersenen wordt gestuurd door de zuur-base balans. Hoewel al aardig wat onderzoek is verricht naar de invloed van een verstoord zuur-base evenwicht op de ontwikkelingen van chronische klachten, wordt deze relatie in de reguliere geneeskunde nog in onvoldoende mate herkend.

Verzuring, een continu proces waaraan niet valt te ontkomen

De Zwitserse arts en theoloog Paracelcus was de eerste die in onze westerse cultuur de afzetting van afvalzuren als de belangrijkste oorzaak van alle ziektes noemde. Waar natuurvolken, door meer in biologisch evenwicht te leven, gevrijwaard blijven van chronische stofwisselingsziektes als diabetes, reuma, kanker, hart- en vaataandoeningen, daar laat de westerse leefwijze de zuur-base-balans naar de zure kant doorslaan. Dit leidt op termijn tot het verlies van belangrijke basische mineralen, afzettingen van stofwisselingsslakken (afvalzuren) in het bindweefsel en immuniteitsverlies.

Ook bij een gezonde levensstijl met een gezond (basisch) dieet is verzuring een onafwendbaar proces. In een ideale verbrandingsituatie van voedsel wordt 100% van de organische bestanddelen (koolstof, stikstof, waterstof en zuurstof, welke 97% van voeding uitmaken) verbrand waarbij geen organische afvalstoffen achterblijven. Helaas is dit nooit het geval en verbranden deze organische bestanddelen niet volledig. Als resultaat blijven altijd organische afvalzuren achter in het lichaam. Voorbeelden van organische afvalzuren zijn urinezuur, melkzuur, azijnzuur, cholesterol, koolzuur, ammoniak en vetzuur.

Behalve deze organische afvalstoffen zitten er nog veel anorganische bijproducten uit mineralen in het voedsel. Afvalzuren die hieruit ontstaan zijn o.a. zwavelzuur, zoutzuur, fosforzuur. Deze giftige zuren moeten door het lichaam worden uitgescheiden. Van te voren dienen ze echter tot minder gevaarlijke substanties worden geneutraliseerd, anders zouden de nieren en andere organen beschadigen.

De belangrijkste neutraliserende stoffen die door het lichaam worden gemaakt zijn natriumbicarbonaat, kaliumbicarbonaat en calciumcarbonaat (bicarbonaten kunnen door het lichaam zelf worden aangemaakt door het drinken van basisch water). Wanneer deze stoffen in voldoende mate in het lichaam aanwezig zijn, dan is neutralisatie van de giftige organische en anorganische afvalzuren geen punt. Het probleem ontstaat juist wanneer niet voldoende bicarbonaten in het lichaam aanwezig zijn. De afname van de hoeveelheid bicarbonaten in het lichaam ontstaat vaak na het 40ste levensjaar. Dit houdt in dat na het 40ste levensjaar het lichaam steeds minder in staat is om de afvalzuren te neutraliseren en af te voeren. De afvalzuren worden dan als slakken afgezet in bindweefsel en vetweefsel. Op 50-jarige leeftijd bestaat bijna 50% van de vaste lichamelijke structuren uit slakken. Na deze leeftijd neemt de hoeveelheid slakken nog extra toe!

Verzuring is veroudering

De beroemde Franse arts en bioloog, Alexis Carell hield het hart van een kip 28 jaar in leven. Hij liet een ei bebroeden. Het hart werd uit het zich ontwikkelend kuiken genomen en opengesneden. De delen ervan die uit vele cellen bestonden, werden bewaard in een vloeibare voedingsbodem die mineralen bevatten in dezelfde samenstelling als het bloed. Hij wisselde de vloeibare voedingsbodem iedere dag en hield zo het kuikenhart 28 jaar in leven. Toen hij ophield met het verversen van de vloeibare voedingsbodem, stierven de hartcellen. Het geheim van het 28 jaar overlevende kuikenhart ligt in het feit dat de extracellulaire vloeistof (vloeistof waarin de cellen lagen) op constante kwaliteit werd gehouden. Door het dagelijkse verversen van de vloeibare voedingsbodem werden de (zure) afvalstoffen dagelijks verwijderd.

Zuren, basen en pH waarde

pH is afgeleid van het Latijnse “potentia hydrogenii” en betekent: “werkzaamheid van de waterstof”. Het is een maat voor de concentratie waterstof-ionen in oplossingen en geeft aan hoe zuur of basisch iets is. Hoe hoger de concentratie waterstofionen is, hoe zuurder de oplossing. Oplossingen met lagere hoeveelheden waterstofionen zijn basisch (alkalisch). De mate van zuur-base wordt weergegeven op een pH schaal van 1 tot 14. Hierbij staat 1 voor zéér zuur en 14 voor zéér basisch (alkalisch). De neutrale pH waarde is 7. De toename in pH is logaritmisch wat wil zeggen dat een pH waarde van 6, 10 maal zo zuur is als een pH van 7. Een pH-waarde van 5 is dan 100 maal zo zuur als een pH-waarde van 7.

Een goede zuurgraad in het lichaam is één van de meest kritieke factoren of voor een goede gezondheid. Tijdens de stofwisseling worden voortdurend zure eindproducten gevormd. Kleine schommelingen in de pH-waarde kunnen drastische veranderingen van het metabolisme in de cellen tot gevolg hebben en zo storingen veroorzaken.

Optimale pH waarde

– Bloed 7,35 – 7,45 (ideaal 7,41)
– Speeksel 6,00 – 7,50
– Maag 1,35 – 3,50
– Urine 4,50 – 8,40
– Dunne darm 6,50 – 7,50
– Dikke darm 5,60 – 6,90

Al onze cellen baden in het extracellulaire vocht dat net zoals het bloed licht basisch is (pH 7,35-7,45). De uiterste pH-waardes voor het bloed en het extracellulaire vocht waarbinnen nog leven mogelijk is liggen tussen 6,8 en 7,8. Te lage pH-waardes (zuur) leiden sneller tot levensbedreigende situaties dan te hoge waardes (basisch). Zo ontdekte dr. Berthold Kern dat een verlaagde pH waarde (meer zuur) tot een verdikking van het bloed leidde. Wanneer bloed dikker is van samenstelling dan moet het hart harder pompen om het naar de organen te leiden.

Het creëren van slakken (vaste afvalzuren) als slimme truc van het lichaam

We hebben eerder kunnen lezen dat om de zure afvalstoffen te neutraliseren met als doel de zuurgraad van het bloed constant te houden, het eerste afweermechanisme in het bloedplasma wordt gevormd door basische bicarbonaatbuffers als natriumbicarbonaat (NaHCO3) en kaliumbicarbonaat (KHCO3).

Urinezuren, cholesterol, melkzuren etc. worden in een lichaam waarbij de bicarbonaatbuffers in het bloed op peil zijn, zonder problemen geneutraliseerd en door de nieren uitgescheiden.

Problemen ontstaan nu wanneer de bicarbonaatbuffers in het bloed onvoldoende aanwezig zijn. Het lichaam gaat dan over tot een tweede mechanisme, namelijk, het zet de vloeibare afvalzuren in het bloed om in vaste vorm. Afvalzuren in vaste vorm (slakken) hebben namelijk geen invloed meer op de PH-waarde van het bloed; een slimme truc! Maar de vorming van deze slakken zijn op termijn juist de veroorzakers van andere problemen. Urinezuur in vaste vorm (urinezuurkristallen) kan neerslaan in de gewrichten, cholesterol in vaste vorm kan zich vastzetten tegen de vaarwanden en het bloed kan dikker worden.

Oorzaken van versnelde verzuring

Onze westerse levensstijl, persoonlijke gezondheidssituatie en leefomgeving dragen bij tot het verzuringproces. De volgende factoren zijn in hoge mate verantwoordelijk voor een versneld verzuringproces en plegen een grote aanslag op onze bicarbonaatbuffers:

– slechte (zuurvormende) voeding
– overmatig alcohol- en suikergebruik
– medicijngebruik
– stressbelasting
– milieu invloeden
– verminderde functie van lever, nieren of longen
– weinig beweging
– roken
– crash diëten
– overmatige sportactiviteiten

Het belang van een goede pH waarde

Hoe belangrijk een goede pH waarde is zien we ook bij de werking van enzymen in ons lichaam. Het hele stoffelijke gebeuren in het levende organisme is afhankelijk van de werking van enzymen, waarvan de werking weer afhankelijk is van de concentratie waterstofionen (d.w.z. de pH waarde).

Enzymen tonen alleen een optimale werking bij een bepaalde pH waarde en zij reageren zeer gevoelig op veranderingen daarvan. Enzymen zijn verantwoordelijk voor alle activiteiten in het lichaam. Zelfs “denken” heeft enzymactiviteit nodig. Er zijn ruwweg 2 soorten enzymen: spijsverteringsenzymen en metabole enzymen. De belangrijkste spijsverteringsenzymen zijn proteasen, amylasen en lipasen. Zij helpen in het maag-darm kanaal bij het afbreken van eiwitten, koolhydraten en vetten en zijn voor een goede werking afhankelijk van een goede pH huishouding in het maagdarm kanaal. De maag heeft een zeer zuur milieu, terwijl de dunne darm relatief gezien een meer basisch milieu, en de dikke darm een licht zuur milieu heeft. Metabole enzymen zijn verantwoordelijk voor de structurering, reparatie en herinrichting van elke cel, elk orgaan en alle weefsels.

Mogelijke klachten veroorzaakt door een latent aanwezige verzuring:

Stadium I: klachten in het begin (al naar gelang de aanleg)

  • slaapstoornissen
  • obstipatie
  • zure oprispingen
  • beslagen tong
  • cariës
  • infectiegevoeligheid
  • haaruitval
  • huidproblemen
  • spierkrampen
  • depressie
  • libidoverlies
  • allergieën

Stadium II: klachten in een vergevorderd stadium (al naar gelang de aanleg)

  • diabetes
  • jicht
  • nierstenen
  • hartinfarct
  • reuma
  • beroerte
  • maagzweer
  • botontkalking/osteoporose
  • fibromyalgie
  • kanker
  • astma
  • allergie
  • hooikoorts

Wat te doen om het zuur-base-evenwicht weer te herstellen

Wat kunt u doen om het proces van verzuring tegen te gaan en uw lichaam te ontdoen van reeds opgehoopte afvalzuren (slakken)? Als eerste kunt u natuurlijk uw persoonlijke leefstijl aanpassen door middel van gezond eten, minder stress, diëten, meer lichaamsbeweging en dergelijke. Deze aanpassingen zijn zeker aan te raden, echter zijn niet voldoende. Opgehoopte afvalzuren in het lichaam kunnen alleen geneutraliseerd worden door een afdoende hoeveelheid van basische buffers in het lichaam. De hoeveel basische buffers verhoogt u door bicarbonaten (natriumbicarbonaat, kaliumbicarbonaat) aan uw bloed toe te voegen. U zult verbaast staan wat ontzuring, door de toevoeging van bicarbonaten aan uw lichaam, kan beteken voor uw gezondheidssituatie. De bicarbonaatbuffers zullen dan de hierdoor de ontstane afvalzuren, neutraliseren en afvoeren.

U kunt het lichaam op 2 manieren veilig en zeer effectief voorzien van natriumbicarbonaat:

  • Het drinken van basische water. Basisch water is water met een hoge pH-waarde. U kunt dit gemakkelijk zelf maken door aan een glas water 3 druppels van een alkaline concentraat toe te voegen. Als u het basische water op een lege maag drinkt, zal de maag via de maagwandcellen natriumbicarbonaat produceren dat direct in het bloed wordt opgenomen.
  • Het innemen van gecoate bicarbonaat tabletten. De tabletten slikt u nadat u iets heeft gegeten. Dankzij een unieke coating die de tablet omhult, passeert deze de maag zonder te worden aangetast door het maagzuur. Pas in de darmen lost de tablet geleidelijk op. Het natriumbicarbonaat wordt dan via de darmwand aan het bloed afgegeven.

Als u zorgt dat u dagelijks uw bicarbonaat productie op peil houdt, dan kunt u genieten van een gevarieerd dieet (inclusief een wijntje en een biertje). Dagelijks ontzuren zal dan zorgen voor een balans het zuur-base evenwicht